เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามที่หลี่หยวนซูค่อย ๆ ได้สติฟื้นตื่นขึ้นมา แสงตะวันภายนอกหน้าต่างก็สว่างจ้าแล้ว
แสงแดดสีทองอร่ามสาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามา แยงจนดวงตาของนางเจ็บแปลบ
นางไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตนเองทนผ่านความเจ็บปวดที่กัดกร่อนกระดูกแทะเล็มหัวใจเมื่อคืนวานมาได้อย่างไร
ทั่วทั้งร่างคล้ายมีมดนับหมื่นไต่ตอม ทั้งคันทั้งทรมาน แขนขาราวกับถูกหินบดทับจนเจ็บปวด แม้กระทั่งลมหายใจยังแฝงไปด้วยความรู้สึกแสบร้อน
ยามนี้เพียงหวนนึกถึงเล็กน้อย ปลายนิ้วก็ยังสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม เหงื่อกาฬไหลซึมเปียกชุ่มแผ่นหลังขึ้นมาในชั่วพริบตา
ภายนอกเรือนว่างเปล่าไร้ผู้คน องครักษ์ผู้นั้นที่เมื่อคืนวานไม่ว่านางจะอ้อนวอนหรือข่มขู่เพียงใดก็ยังยืนกรานเฝ้าประตูไม่ยอมปล่อยนางออกไป บัดนี้ไร้ร่องรอยไปนานแล้ว
นางพยุงผนัง โซเซยันกายลุกขึ้นยืน ใช้เวลาไปครึ่งชั่วยามกว่าจะเดินซมซานกลับมาถึงตำหนักบรรทมของตน
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ก็พบว่าพระมารดาผู้เป็นพระสนมกำลังประทับอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือภายในห้อง ทอดพระเนตรมองนางด้วยสีหน้าบึ้งตึงอึมครึม
“เมื่อคืนเจ้าไปที่ใดมา”