กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามที่หลี่หยวนเจาถอยร่นออกจากตำหนักเหยียนอิง นางกลับรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาสองสามเสี้ยวอย่างหาได้ยากยิ่ง
สายลมพัดหอบใบต้นอู๋ถงปลิวละลิ่ว ตกกระทบลงบนหัวไหล่ของนาง นางยกมือขึ้นปัดมันออก
ครั้นทอดสายตามองดูม่านราตรีอันหนักอึ้ง ณ สุดปลายกำแพงวัง ในใจนางพลันบังเกิดข้อกังขาอันน่าขันขึ้นมาประการหนึ่ง
มิรู้ว่าผู้คนทั่วหล้า ยามสนทนากับท่านพ่อของตน ล้วนเป็นเช่นนี้หรือไม่?
มักเต็มไปด้วยการหยั่งเชิงนับไม่ถ้วน ความเคลือบแคลงสงสัยนับไม่ถ้วนอยู่เสมอ...
วันนี้หากมิใช่ว่านางชิงลงมือก่อน ก้าวไปข้างหน้าเพื่ออธิบายเรื่องของเซียวตั๋วด้วยตนเองล่วงหน้า ทั้งยังแสร้งทำท่าที “ยินยอมรับผิด” เกรงว่าความระแวงของเสด็จพ่อคงมิคลี่คลายไปโดยง่าย