กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูชิงฉือตั้งแต่เริ่มเปิดฉากการล่าสัตว์ ก็ควบม้าพยายามไล่ตามองค์หญิงมาตลอด ทว่ากลับถูกทิ้งห่างไว้เบื้องหลังอยู่เสมอ
นางจึงยอมล้มเลิกไป เดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว นาน ๆ ครั้งก็ง้างธนูยิงกระต่ายป่าสักตัวหนึ่ง ถือเสียว่าเป็นการแก้เบื่อ
เพียงแต่นางวนเวียนไปมา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงระคนเสียงหยอกล้อลอยแว่วมาจากที่ไม่ไกลนัก
“คุณชายหลินรูปงามปานนี้ มายังสถานที่อันตรายเช่นนี้เพียงลำพัง ไม่กลัวหมาป่าคาบตัวเจ้าไปหรือ”
“นั่นน่ะสิ ดูผิวพรรณเนียนละเอียดนี้สิ ตรงไหนที่เหมือนบุรุษกัน กลับเหมือนคุณหนูผู้อ่อนช้อยตระกูลใดหลงทางมาเสียมากกว่า”
“มิสู้ตามพวกท่านปู่น้อยอย่างพวกข้ามา รับรองว่าวันนี้เจ้าจะได้ ‘ผลเก็บเกี่ยว’ กลับไปไม่น้อยแน่”