เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อผู้คนถอนตัวออกไปแล้ว ภายในตำหนักเหยียนอิงก็สงบเงียบลงได้ในที่สุด
ฝ่าบาททอดพระเนตรหลี่หยวนเจา พระพักตร์ผุดรอยยิ้มแสดงความพึงพอพระทัย น้ำพระทัยเปี่ยมความชมเชยไม่น้อย “เชวี่ยหนู เรื่องนี้เจ้าทำได้งดงามนัก ทั้งเตือนสติคนเหล่านั้นแล้ว ก็มิได้กระทบถึงรากฐานแห่งราชสำนัก การคุมความพอดีได้เยี่ยมยอดเหลือเกิน”
หลี่หยวนเจากล่าวด้วยน้ำเสียงถ่อมตน “หม่อมฉันไม่กล้ารับความชอบ เรื่องนี้อาศัยพระปรีชาปราดเปรื่องและการวางแผนการณ์ไกลของเสด็จพ่อทั้งสิ้น หม่อมฉันเพียงทำสิ่งที่อยู่ในหน้าที่ของตนเท่านั้น”
ฝ่าบาทถูกนางหวานเอาใจจนพระพักตร์เบิกบานยิ้มแย้ม “เจ้าเด็กหญิงนี่ ยิ่งพูดจาเก่งขึ้นทุกทีเลย ว่ามาเถอะ อยากได้บำเหน็จรางวัลอะไรกัน? ทองคำเงินตราเพชรพลอยหรือที่นาอุดมและคฤหาสน์งาม เสด็จพ่อให้ตามใจทั้งสิ้น”
หลี่หยวนเจากล่าวว่า “หม่อมฉันได้รับพระเมตตารักใคร่จากเสด็จพ่อ ย่อมไม่ขาดอะไรกันเลย”
นางแกล้งขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยสายตาขึ้นกล่าวว่า “เพียงแต่ช่วงนี้หม่อมฉันสังเกตเห็นผู้หนึ่ง ประสงค์จะแนะนำต่อเสด็จพ่อ”