เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามที่หลี่หยวนเจาลุกขึ้นจากไป ภายในสวนฝูหรงกำลังคึกคักอย่างยิ่ง
ผู้คนรวมตัวกันอยู่ใต้ต้นไห่ถังเล่นเกมต่อบทกวี ช่างครึกครื้นยิ่งนัก
ยังมีเหล่าคุณชายล้อมรอบโต๊ะศิลาเขียวเล่นการโยนลูกศรลงไห เสียงแผ่วเบาของลูกศรแหวกอากาศผสานกับเสียงร้องชื่นชม ขับเน้นให้บรรยากาศฤดูใบไม้ผลิทั่วทั้งสวนดูมีชีวิตชีวาขึ้นไปอีก
แม้หลี่หยวนเจาจะอายุเพียงสิบแปดปี แต่กลับมิได้มีความสนใจในสิ่งเหล่านี้อะไรกัน
ยามเดินทางกลับ นางจึงก้าวลงจากเสลี่ยง แล้วเดินทอดน่องช้า ๆ ไปตามริมสระฉวีเจียง
สายลมวสันต์พัดผ่านใบหน้า ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลบุปผา
ทัศนียภาพอันน่ารื่นรมย์เช่นนี้ ทำให้ความห่างเหินเย็นชาตรงระหว่างคิ้วของนางเจือจางลงไปบ้าง ฝีเท้าก็พลอยชะลอช้าลง
ไม่รู้ว่าหรูโม่ไปที่ใด มีเพียงเฉินเยี่ยนชิงที่คอยเดินตามหลังอยู่เงียบ ๆ
เขายากนักที่จะได้เห็นนางมีช่วงเวลาที่ผ่อนคลายเช่นนี้