เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้นรอจนลับสายตาคนแล้ว หลี่หยวนซูจึงไม่อาจทนกลั้นได้อีกต่อไป นางปล่อยโฮออกมาเสียงดัง
พระสนมเอกรวบหลี่หยวนซูเข้ามากอดไว้แนบอกแน่นด้วยความปวดใจ
หลี่หยวนซูซุกหน้าในอ้อมอกมารดา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พระมารดาผู้เป็นพระสนม พวกเรายังต้องปล่อยให้หญิงแพศยาผู้นี้เหิมเกริมไปถึงเมื่อใดกันแน่เพคะ”
พระสนมเอกกอดบุตรสาวแน่นยิ่งขึ้น กดเสียงต่ำยิ่งนัก “ใกล้แล้ว ซูเอ๋อร์ จงอดทนไว้อีกนิด”
หลี่หยวนซูเงยหน้าขึ้น “ยังต้องรอไปถึงเมื่อใดกันเพคะ หลายปีมานี้นางอาศัยนามธิดาเอกองค์โตคอยกดหัวข้าอยู่ทุกด้าน อีกทั้งยังชอบทำให้ข้าอับอายขายหน้าต่อหน้าบ่าวไพร่และคนภายนอก ทำให้ข้าแทบเงยหน้าไม่ขึ้นเลย”
พระสนมเอกทอดถอนใจ ลูบเรือนผมของบุตรสาว “รอให้พี่ชายของเจ้าขึ้นครองราชย์ ใต้หล้านี้ ฝ่ายในแห่งนี้ย่อมเป็นพวกเราที่มีอำนาจตัดสิน ถึงเวลานั้น พวกเรายังต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสจัดการนางอีกหรือ”