ตอนที่ 238 นั่งเรือกลับเมืองหลวง

ตอนที่ 238 นั่งเรือกลับเมืองหลวง

เฉียวม่านอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษหนุ่มจนไม่อาจหลบหลีกหรือหลีกเลี่ยงได้เลย

เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองดวงหน้านางไว้ กลิ่นอายลมหายใจกระชั้นและหนักหน่วง จุมพิตนางทั้งแผ่วเบาและหนักแน่น เริ่มจากริมฝีปาก คาง แล้วค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปอย่างช้า ๆ

ภายในห้อง กระถางธูปจุดเครื่องหอมสงบจิตวิญญาณ มีเพียงตะเกียงเทียนสองดวงตรงหัวเตียงที่ส่องสว่าง ส่องให้เห็นเงาร่างสองร่างที่ทาบทับกันบนเตียงอย่างเลือนราง

เพราะห่างเหินเรื่องเช่นนี้มานานเกินไป เมื่อคราแรกสิ้นสุดลง ร่างกายที่สั่นสะท้านของเฉียวม่านจึงยังไม่อาจฟื้นคืนสติได้อยู่ครู่ใหญ่

ทว่าบุรุษหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้พักหายใจ อุ้มนางลงจากเตียงนอนทันที

คราแรกเฉียวม่านยังแปลกใจ บุรุษผู้นี้รู้จักทะนุถนอมหญิงงามเป็นแล้วหรือ เพียงครั้งเดียวก็ยอมปล่อยนางไปแล้วหรือ