กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 124 ภรรยาข้าสะคราญโฉม เห็นได้ทั่วกัน
เสิ่นมู่เป่ยอุ้มลูกสาวอย่างระมัดระวัง เดินลัดเลาะผ่านทางสายเล็กในสวนดอกไม้กลับมายังศาลา
อันเกอเอ๋อร์ก็แลเห็นพ่อเช่นกัน ฝีเท้าวิ่งรี่เข้ามาอย่างเริงร่า หนิงฉีจึงโน้มตัวลงอุ้มลูกชายเข้ามาไว้ในอ้อมอก
ทั้งสองนั่งลงประจันหน้ากัน สายตาของเสิ่นมู่เป่ยปรายมองหนิงฉีอย่างตั้งใจบ้างมิได้ตั้งใจบ้าง แฝงไปด้วยความกระหยิ่มใจที่ยากจะสังเกตเห็น
หนิงฉีมิได้สนใจไยดีเขา ในสายตาของเขาแล้ว อันเอ๋อร์ของบ้านตนเองย่อมดีที่สุด
“มา เหนียนเหนียน ยังจำได้หรือไม่ว่านี่คือผู้ใด” เสิ่นมู่เป่ยชี้ไปยังหนิงฉีที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เอ่ยถามลูกสาวเสียงแผ่วเบา
เสิ่นเหนียนพยักหน้าอย่างน่ารักน่าเอ็นดู “จำได้เจ้าค่ะ เป็นท่านอาหนิง แล้วก็ยังมีพี่ชายเจ๋ออัน”
เสียงเรียกพี่ชายเจ๋ออันคำนี้ทั้งแจ่มใสทั้งหวานล้ำ ทำเอาเสิ่นมู่เป่ยเปรี้ยวปร่าไปทั้งหัวใจมิใช่น้อย