กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495 ถอยเพื่อรุก
“นางเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปจนเหมือนคนแปลกหน้า!”
ท่านอ๋องพึมพำกับตนเอง ราวกับไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
เขามองแผ่นหลังของเยียนจือที่ไกลออกไปทุกที ฝีเท้าเด็ดขาดของนางก็ไม่ต่างจากความสัมพันธ์ของพวกเขา ที่ห่างไกลออกไปทุกทีจนไม่อาจหวนคืน
ลมกรรโชกพัดเข้ามา หอบเอาทรายปลิวว่อนมากมายกระทบใบหน้าของท่านอ๋อง แต่กลับไม่อาจดึงเขาให้หลุดจากความตะลึงได้
หัวใจของเขาราวกับจมลงสู่ห้องน้ำแข็ง ถูกความเย็นชาอันไม่คาดคิดนี้พัดพาลงสู่ก้นบึ้ง
ไต้อวี้รีบตามมาพร้อมเสื้อคลุมขนห่านในมือ
เมื่อนางเห็นท่านอ๋องมีสีหน้าราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ใจก็พลันกระตุก รีบคลุมเสื้อให้เขา พลางกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า
“ท่านอ๋อง ลมเริ่มแรงแล้ว ระวังจะเป็นหวัดนะเพคะ”