เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492 เป็นปี้จวินหรือ?
1 “จวินเอ๋อร์…จวิน…เอ๋อร์…”
เสียงของฮูหยินถงดังแผ่ว ๆ เป็นช่วง ๆ ราวมีราวไม่มี
เวลานี้นางมาถึงปลายทางของชีวิตแล้ว ร่างกายอ่อนแออย่างยิ่ง นอนอยู่บนเตียงราวใบไม้แห้งสีเหลืองที่พร้อมจะถูกลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ
นางพึมพำเสียงเบาว่า “ลูกแม่ เจ้าไม่คิดถึงท่านแม่จริง ๆ หรือ?”
กล่าวจบ เปลือกตาที่ปิดสนิทคู่นั้นดูคล้ายมีหยาดน้ำตาใสกระจ่างเอ่ออยู่!
เมื่อเห็นเช่นนั้น ไต้อวี้กับท่านอ๋องก็รีบเดินไปข้างเตียงของฮูหยินถง แล้วคารวะอย่างนอบน้อม
ฮูหยินถงคล้ายรับรู้ว่ามีคนเข้ามา นางค่อย ๆ ยื่นมือออกมาคลำหา อยากคว้าใครสักคนไว้ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับมองไม่เห็นสิ่งใด
ไต้อวี้ชะงักไป ตั้งใจจะกุมมือนาง แต่เมื่อเห็นสายตาของนายท่านถงที่คมดุจมีด นางจึงได้แต่ถอยออกมา
พอดีสาวใช้ยกน้ำแกงโสมเข้ามา ไต้อวี้ไหวพริบดี รับถ้วยมาแล้วไม่พูดพร่ำทำเพลง ค่อย ๆ ป้อนฮูหยินถงทีละช้อน