กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 484 ขอร้องละ อย่าเข้ามา
“โอ๊ย โอ๊ย ใครก็ได้ ช่วยด้วย ช่วยชีวิตข้าด้วย...”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบสงบบนท้องถนน
เถี่ยฉุยใจหายวาบ เขายืนอยู่หน้าประตู พอได้ยินเสียงร้องอันน่าเวทนาก็รีบกวาดตามองรอบด้าน พยายามหาต้นเสียง
ทว่ารอบข้างกลับไร้ผู้คน เถี่ยฉุยอดสงสัยไม่ได้ แถวนี้มีคนอยู่ไม่มาก เสียงร้องนั้นมาจากที่ใดกัน?
เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เงี่ยหูฟังเสียงร้องที่ดังขาด ๆ หาย ๆ อย่างตั้งใจ เสียงนั้นดังบ้างเงียบบ้าง จนชวนให้จับต้นชนปลายไม่ถูก
ในตอนนั้นเอง เสียงร้องไห้ตะโกนอย่างร้อนรนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้รีบมาช่วยข้าที...”
เขาหันขวับไปมอง ก่อนจะพบว่าต้นเสียงน่าจะมาจากบ้านหลังหนึ่งตรงหัวมุม