กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 461 เสี่ยวเฉวียนจื่อพบเหลียนฮวา
“พี่ชาย ได้โปรดเถิด รีบวางข้าลง! ข้าไม่มีหน้ากลับบ้านแล้ว!
หากท่านแม่เห็นข้าในสภาพนี้ นางต้องปวดใจแทบตายแน่!”
เหลียนฮวาร้องไห้พลางวิงวอนเถี่ยฉุย
น้ำตาของนางไหลรินลงมาไม่ขาดสายราวไข่มุกที่ขาดจากสาย ใบหน้าซีดขาวอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งไร้สีเลือดแม้แต่น้อย
กว่านางจะฟื้นฟูร่างกายจนดีขึ้นได้ไม่น้อย พอใกล้สิ้นปีกลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก!
นางเพียงอยากหาที่ไร้ผู้คน อยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไม่อยากพบหน้าใครทั้งนั้น
ทว่าเถี่ยฉุยไม่สนใจคำคร่ำครวญของนางแม้แต่น้อย ยังคงกอดนางไว้แน่นราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก เพียงคลายมือก็อาจสูญเสียนางไป