กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 455 ไต้อวี้ปล่อยเจียวโหรว
เวลาผ่านไปรวดเร็วประหนึ่งม้าขาวควบผ่านช่องประตู
พริบตาเดียว ครึ่งปีก็ผ่านไปอย่างเงียบงัน เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนกว่า ๆ ก็จะถึงปีใหม่แล้ว
“อุ๊ย นั่นใครกัน? เหตุใดแต่งตัวเรียบง่ายถึงเพียงนี้?
โอ๊ย ตาข้านี่ช่างไม่เอาไหน ถึงกับจำไม่ได้ว่านี่คือพระชายาเอกของพวกเรา!”
เสียงหัวเราะเยาะแสบแก้วหูดังมาจากห้องเก็บฟืน
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ไต้อวี้ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดึงแขนเสื้อเล็กน้อย ช่วงนี้อากาศหนาวผิดปกติ หนาวจนแทบทนไม่ไหว
นางอดหงุดหงิดไม่ได้ เหตุใดตนจึงเลอะเลือนจนเดินมาถึงห้องเก็บฟืนนี้ได้?
พอนึกถึงท่าทีเหน็บแนมของเจียวโหรว ไต้อวี้ก็คร้านจะสนใจนาง แม้แต่จะโกรธยังรู้สึกว่าไม่คุ้ม นางจึงหมุนตัวตั้งใจจะออกไปจากที่นี่ทันที