กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 ข้าขอให้เจ้าขอโทษน้องสาวข้า
“นายท่านของข้ามาแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบหลีกทางอีก!”
สิ้นเสียงตวาด เกี้ยวคันหนึ่งก็ค่อย ๆ เคลื่อนมาทางนี้ ม่านเกี้ยวถูกแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึม
พ่อบ้านยืนอยู่ข้างเกี้ยว ยิ่งได้ใจกว่าเดิม ตะโกนใส่ผู้คนบนถนนเสียงดัง ราวกับคนเหล่านี้เป็นบ่าวไพร่ของตน
ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างพากันหนีกระเจิดกระเจิง
ขณะนั้นแม่นางยืนอยู่ข้างเถี่ยฉุย มือถือตุ๊กตาน้ำตาลซุนหงอคงตัวนั้น กำลังชมมันอย่างสนอกสนใจ
นางเลียเบา ๆ หนึ่งที รสหวานละมุนละลายบนปลายลิ้น ทำให้นางเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา
จู่ ๆ นางก็คล้ายคิดเรื่องสนุกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นตุ๊กตาน้ำตาลไปจ่อปากเถี่ยฉุยอย่างรวดเร็ว ส่งสัญญาณให้เขาลองชิมด้วย