กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 438 เด็กคนนี้เป็นลูกบ้านไหนกัน
“ฮึ ยังคิดจริง ๆ หรือว่าตัวเองได้ทองแท่งมาแล้ว!”
พี่อ้วนพึมพำอย่างดูแคลน สีหน้าดูถูกดูแคลนไม่หาย พลางกลอกตาไม่หยุด
ยิ่งคิดพี่อ้วนก็ยิ่งโกรธ ฝีเท้าก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้น
“ยังไม่รีบฉวยโอกาสตอนที่แม่นางคนนี้สติยังไม่แจ่มใส กำหนดเรื่องแต่งงานเสียอีก!”
พี่อ้วนกลับถึงบ้าน ดื่มชาไปหนึ่งถ้วย แล้วคิดอย่างเคียดแค้นว่า
พอปีกกล้าขาแข็งแล้ว นางยังจะยอมรับพวกเจ้าอีกหรือ?
ถึงตอนนั้นเกรงว่าแม้แต่จะพบหน้าแม่นางสักครั้งก็คงยากแล้ว!”
พี่อ้วนพึมพำไปพลาง เดินเร็ว ๆ ไปยังหัวไร่ปลายนาของตน สายตาจับจ้องไปที่ลูกชายซื่อบื้อซึ่งกำลังทำงานอยู่