กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 พระชายาใหญ่ตกหน้าผา
“แม้ใจสิ้นแล้ว ปีกยังมิได้บาดเจ็บ ก็ยังไปสู่แดนไกลได้!”
นับแต่บิดาบุญธรรมจากไป ชีวิตของพระชายาใหญ่ก็ประหนึ่งตึกใหญ่ที่สูญสิ้นหลักค้ำยัน พังครืนลงมา
นางราวกับปูเสฉวนเดียวดาย อาศัยอยู่ในจวนสกุลถงชั่วคราว รอวันสิ้นอายุขัย
นางคุกเข่าเงียบ ๆ อยู่ข้างสุสานแห่งหนึ่งนอกชานเมืองฝั่งตะวันตก รอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบายามสายลมพัดผ่าน
ป้ายสุสานใต้แสงตะวันดูเจิดจ้าบาดตา พระชายาใหญ่ใช้มือลูบไล้ชื่อที่สลักอยู่บนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าของบิดาบุญธรรมก่อนสิ้นใจทำให้นางใจสลาย
เพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ แม้แต่บนป้ายสุสานก็ยังไม่กล้าสลักชื่อจริงของเขา ได้แต่ใช้ชื่อที่เขาตั้งขึ้นแทน