กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 404 นายท่านถงส่งหงเซวียนกลับ
หงเซวียนนอนแผ่แขนขาอยู่บนเตียงใหญ่แกะสลักอันอ่อนนุ่มของพระชายาใหญ่
เขาสูดกลิ่นหอมละมุนที่ลอยมาจากผ้าปูเตียง อดเงยหน้าขึ้นถามเสียงเบาไม่ได้
“ท่านแม่ เซวียนเอ๋อร์อยู่ที่นี่ได้จริง ๆ หรือ?”
พระชายาใหญ่เลิกคิ้ว จงใจกล่าวกับเขา
“ในเมื่อเซวียนเอ๋อร์ไม่อยากอยู่กับแม่ เช่นนั้นแม่ส่งเจ้าไปจวนท่านพ่อก็แล้วกัน!”
หงเซวียนผุดลุกขึ้นทันที เข้ามาแนบชิดข้างกายพระชายาใหญ่ กะพริบดวงตากลมโต เผยฟันหน้าซี่น้อยน่ารัก แล้วถามนางอย่างอึกอัก
“แล้ว แล้ว…แล้วท่านแม่จะกลับไปหรือไม่?”
พระชายาใหญ่จงใจหยอกเขา
“แน่นอนว่าแม่ไม่กลับ! แม่ป่วย ต้องพักอยู่ที่จวนท่านตาของเจ้าสักระยะ!”