กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 มาตายไปพร้อมกันเถิด
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไต้อวี้ก็นิ่งค้างอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นดินเหนียว
นางมองไปข้างหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ พึมพำกับตนเองว่า “พวกเรา…พวกเรายังเป็นพวกเราอยู่หรือ?
คำสาบานรักชั่วฟ้าดินสลายกับคำหวานในวันวาน หรือทั้งหมดล้วนเป็นคำลวง?”
หยาดน้ำตาใสกระจ่างไหลรินลงมาตามแก้มของนางอย่างช้า ๆ ราวกับไข่มุกที่สายขาด
ครู่หนึ่งต่อมา ไต้อวี้ดูเหมือนจะได้สติกลับคืนมา
นางยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาที่หางตา จากนั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังเดินไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว