กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 367 ลายมือของลั่วอวี่เซวียน
ลั่วอวี่เซวียนจ้องมองแผ่นหลังของไต้อวี้ที่ค่อย ๆ ไกลออกไปอย่างเงียบงัน ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงรู้สึกว่าในแววตาของนางมีความเศร้าหมองวูบผ่าน
เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ ปัดฝุ่นที่เปื้อนแขนเสื้อออกเบา ๆ พลางคิดว่า นางก็ไม่ใช่ไฉ่เหลียนของตนเสียหน่อย อีกฝ่ายเป็นคนโปรดคนใหม่ของท่านอ๋อง แล้วจะไปยุ่งกับนางทำไม
คิดไปคิดมา เขาก็ก้าวยาว ๆ เดินต่อไปข้างหน้า
ทว่าเพิ่งก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาขวางหน้าเขา ตัดทางเดินของเขาไว้
ลั่วอวี่เซวียนใจสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาสบเข้ากับคนตรงหน้าในทันที