กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 360 คนที่ข้ากอดอยู่ชัด ๆ ก็คือไต้อวี้
เมื่อเสี่ยวลู่จื่อตื่นขึ้น เขายืดเส้นยืดสายอย่างงัวเงีย แล้วเอื้อมมือไปข้างตัวตามความเคยชิน ทว่าสัมผัสที่ปลายนิ้วกลับเย็นเยียบและว่างเปล่า
เขาตกใจจนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง พลันลุกขึ้นนั่งแล้วเบิกตากว้างกวาดมองไปรอบ ๆ
ท่านอ๋องก็น่าจะนอนอยู่ในรถม้าด้วยมิใช่หรือ?
ทว่าในรถม้ากลับว่างเปล่า มีเพียงเขาอยู่ตามลำพัง
เสี่ยวลู่จื่อขยี้ตาแรง ๆ พลางพึมพำกับตัวเองว่า
“เป็นไปไม่ได้… ท่านอ๋องหายไปไหนแล้ว? หรือเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น?”
พอคิดถึงตรงนี้ ใจเสี่ยวลู่จื่อก็แทบขึ้นมาอยู่ที่คอ เขารีบเปิดม่านอย่างลนลาน แล้วกระโดดลงจากรถม้าอย่างเร่งรีบ