กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 356 หรูเสวี่ยมาทวงชีวิตแล้ว
น่าหลานได้แต่มองไต้อวี้ฟุบอยู่บนโต๊ะ ร้องไห้จนแทบขาดใจ
หัวใจของเขาพลันถูกรัดแน่น ความสงสารอย่างยิ่งยวดเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เขายื่นมือขวาออกไปโดยไม่รู้ตัว อยากเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าให้นาง ทว่าก่อนจะสัมผัสแก้มนาง เขากลับลังเลไปชั่วขณะ แล้วสุดท้ายก็ค่อย ๆ ชักมือกลับ
ชั่วขณะนั้น เขาไม่รู้เลยว่าควรปลอบนางอย่างไร
น่าหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปสลัก จ้องมองไต้อวี้อย่างเหม่อลอย ทั้งปวดใจและทำอะไรไม่ถูก
จู่ ๆ ลมก็พัดกระโชกแรงจนต้นไม้โดยรอบส่งเสียงซู่ซ่า
เสียงกาส่งเสียงร้องโหยหวนหลายครั้งจากกิ่งไม้ไม่ไกลนัก กรีดผ่านความเงียบงันของราตรี