กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 หงเซวียนป่วยอาการร่อแร่
ไต้อวี้ลากร่างอันหนักอึ้งกลับห้องอย่างคนเสียขวัญ หากไม่มีเจียวโหรวคอยประคองอยู่ข้าง ๆ นางคงล้มลงไปโดยไม่รู้ตัว
ในยามนี้เอง นางถึงได้เข้าใจรสชาติของการที่คนอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แต่กลับอยู่ไกลสุดขอบฟ้า จนไม่อาจพูดคุยกับเขาได้!
ก็เหมือนเมื่อครู่ นางเห็นกับตาว่าในดวงตาและหัวใจของท่านอ๋องมีแต่พระชายาใหญ่กับบุตรชาย!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็เม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ พลางครุ่นคิดในใจเงียบ ๆ ว่า พวกเขาสามคนต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง!
บัดนี้บุตรชายล้มป่วย ท่านอ๋องกับพระชายาใหญ่ก็รักใคร่กลมเกลียว อยู่เคียงข้างกันไม่ห่าง
แล้วตัวนางเล่า? ในจวนอ๋องอันกว้างใหญ่แห่งนี้ นางกลับเป็นดั่งคนนอก