กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 313 นายท่านอวี๋ร่วมหลับนอนกับเซียงอวิ๋น
เซียงอวิ๋นโอบกอดลูกน้อยไว้บนเตียงอย่างแผ่วเบา
เจ้าตัวน้อยน่ารักเพิ่งดื่มนมจนอิ่มหนำ จึงเรอเอิ๊กเบา ๆ อย่างพึงพอใจ ก่อนจะซุกกายเงียบ ๆ อยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของนาง
ใบหน้าเล็กจ้อยของเขาแต้มสีแดงระเรื่อ แม้ยามหลับก็ยังเผยรอยยิ้มหวานออกมาเป็นครั้งคราว ช่างน่ารักยิ่งนัก
ในขณะนั้น เซียงอวิ๋นอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า “ใบไม้ร่วงกลายเป็นร่มเงา ผลเต็มกิ่ง” คงเป็นภาพงดงามเช่นนี้กระมัง!
ทันใดนั้น จื่อเจวียนซึ่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ก็เห็นว่าเด็กน้อยหลับสนิทแล้ว
นางจึงเอ่ยเสียงเบาว่า
“แม่นางอวิ๋น ให้แม่นมอุ้มเด็กลงไปพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ!”
เซียงอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ส่งเด็กน้อยให้แม่นมอย่างแผ่วเบาที่สุด