กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 269 หลินไต้อวี้หกล้ม
“แม่นาง แม่นาง เป็นอะไรไปหรือ?”
ในยามดึกสงัด เสี่ยวหว่านกำลังเฝ้ายามอยู่ด้านนอก
จู่ ๆ ก็มีเสียงไต้อวี้ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังมาจากห้องด้านใน เสียงนั้นช่างผิดแผกขึ้นมาในความเงียบของราตรี
เสี่ยวหว่านสะดุ้งตกใจ ไม่ทันคิดสิ่งใด รีบวิ่งสามก้าวควบสองเข้าไปในห้อง มาถึงข้างเตียงของไต้อวี้
นางยื่นมือเขย่าไหล่ไต้อวี้เบา ๆ พลางร้องเรียกเสียงดังว่า “แม่นาง แม่นาง เป็นอะไรหรือไม่?”
ไต้อวี้หลับตาแน่น คิ้วขมวดมุ่น ปากยังคงพึมพำเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็นเช่นนั้น เสี่ยวหว่านก็ยิ่งร้อนใจ มือที่เขย่านางยิ่งอ่อนโยนแต่เร่งร้อนขึ้น
ในที่สุด ไต้อวี้ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นตามเสียงเรียกของเสี่ยวหว่าน