กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193 ไต้อวี้ได้รับการช่วยเหลือแล้ว
ยามนี้ไต้อวี้ขดตัวอยู่ใต้เตียงราวกับลูกแมวขวัญเสีย ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
สติของนางพร่าเลือน บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็สับสน ราวกับติดอยู่ในฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวจนไม่อาจดิ้นหลุด
“พระชายาอวี้ พระชายาอวี้…”
ลั่วอวี่เซวียนร้องเรียกเสียงดังด้วยความร้อนใจ เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่อบอวลด้วยควัน
หากหาพระชายาอวี้ไม่พบโดยเร็ว ผลที่ตามมาคงเกินจินตนาการ นางอาจถึงแก่ชีวิตได้
ขณะนั้นควันหนาทึบในห้องพลุ่งสูงขึ้น ราวกับสัตว์ร้ายดุร้ายที่กำลังอ้าปากกางกรงเล็บพุ่งเข้าหา
เปลวเพลิงยิ่งโหมกระหน่ำ ลุกโชติช่วงกลืนกินทุกสิ่งอย่างตะกละตะกลาม แล้วลามออกไปไม่หยุด