กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 ไต้อวี้มีพยานรัก
เวลาราวกับหยุดนิ่ง ไต้อวี้รู้สึกว่าตนเองเหมือนม้าตัวหนึ่งที่เหนื่อยล้า นอนอยู่ในที่อ่อนนุ่มและอบอุ่น หลับไปนานแสนนาน
เมื่อนางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อาการวิงเวียนเล็กน้อยก็ถาโถมมา ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ที่ทำให้นางประหลาดใจที่สุดคือ ตอนนี้นางกำลังนอนอยู่บนเตียง
นางรีบเงยหน้ามองไปรอบ ๆ เห็นว่าข้าวของในห้องจัดวางสะอาดเรียบร้อย ทั้งที่นอนของนางยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ไต้อวี้อดครุ่นคิดในใจไม่ได้ ที่นี่คือที่ใดกันแน่?
เหตุใดข้าจึงมานอนอยู่บนเตียง?
ข้าจำได้ชัดเจนว่ากำลังอาเจียนอยู่ข้างนอก แล้วจู่ ๆ ก็วิงเวียนจนหมดสติไป