กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 เด็กหนุ่มลั่วอวี่เซวียน
“พระชายาใหญ่ ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ขอท่านเมตตาช่วยข้าสักครั้ง!”
เด็กหนุ่มผู้นั้นคุกเข่าอยู่ในห้องของพระชายาใหญ่
พื้นดินในช่วงปลายสารทเย็นเยียบแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกถึงความไม่สบายกายแม้แต่น้อย แววตาเปี่ยมความหวังจับจ้องไปยังพระชายาใหญ่ที่นั่งอยู่บนเตียง
พระชายาใหญ่หรี่ตาลงเล็กน้อย เอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “ให้ช่วยเจ้า? ใช่ว่าจะไม่ได้…
เพียงแต่เจ้าต้องไปที่ทุ่งหญ้าแทนข้าสักเที่ยว ดังที่ข้าเคยบอกเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ ถึงตอนนั้นเจ้าก็แค่ลงมือทำอะไรสักอย่างก็พอ”
กล่าวจบ นางก็ก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ไม่ชี้ พลางลูบคลำลูกประคำในมือ มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น