กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 แม่นาง ท่านอยู่ที่ใด
เซียงอวิ๋นพึมพำเบา ๆ ว่า “ใบไม้ร่วงปลิวว่อนลงมาไม่รู้สิ้นสุด แม่น้ำฉางเจียงไหลเชี่ยวกรากไม่รู้จบ”
นางเปิดม่านหน้าต่างรถม้า มองเมืองหลวงที่ค่อย ๆ ห่างออกไป มองใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น ในใจอดรู้สึกอ้างว้างราวกับสูญเสียบางสิ่งไปมิได้
“พี่หลิน ข้าจากไปแล้ว
นับแต่วันนั้นที่จากกัน ก็มิรู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อใด
ข้ามีเพียงคำอวยพรและความคิดถึง ไม่ว่าพวกเราจะอยู่สุดขอบฟ้าหรือสุดหล้าฟ้าเขียว สักวันคนที่พลัดพรากย่อมได้กลับมาพบกัน!”
หลังพูดจบ เซียงอวิ๋นก็ค้อมคำนับไปทางเมืองหลวง
จื่อเจวียนได้แต่เอ่ยปลอบเบา ๆ ว่า “แม่นางอวิ๋น อย่าเสียใจนักเลย ระวังลูกในท้องด้วยเจ้าค่ะ!”