กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 131 ห้องเก็บฟืนร้าง
ห้องเก็บฟืนที่ลานหลังนั้นทั้งหนาวเย็นและชื้นแฉะ ประตูถูกลงกลอนไว้ตลอดทั้งปี ดูราวกับแทบไม่มีใครเข้ามา
บานประตูไม้เก่าคร่ำเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ประหนึ่งหลับใหลมานานแสนนาน
ลมหนาวพัดผ่าน หอบเอาความเย็นมาเป็นระลอก ทำให้ผู้คนอดสั่นสะท้านไม่ได้
ไต้อวี้กับเสี่ยวหลิงถูกบ่าวหญิงอาวุโสหลายคนคุมตัวมาที่ห้องเก็บฟืน
ฝีเท้าของพวกนางแผ่วเบาราวกับขนนก เกรงว่าจะปลุกสถานที่เงียบงันมานานแห่งนี้ให้ตื่นขึ้น
ทุกย่างก้าวทำให้สัมผัสได้ถึงความเย็นจากพื้นชื้นแฉะใต้ฝ่าเท้า ราวกับซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก
พวกนางเดินผ่านห้องหลายห้องอย่างระมัดระวัง สายตากวาดผ่านกองฟืนสูงพะเนินและเครื่องใช้ที่ถูกทิ้งร้าง