กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 เสียงแตรศึกดังขึ้นแล้ว
ในที่สุดไต้อวี้ก็เข้าใจนิสัยที่แท้จริงของพระชายาใหญ่ แต่แรกเริ่มนางปฏิบัติต่อตนราวกับเป็นพี่น้องกัน ไม่น่าเห็นความคิดของนางได้เลยแม้แต่น้อย
ที่แท้นางเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก น่าเสียดายที่ตนมองนางผิดไป บางทีตอนนั้นนางทำเช่นนั้น ก็เพียงเพื่อเอาใจท่านอ๋องเท่านั้น
หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าจิตใจคนยากแท้หยั่งถึง หรือว่าตนไร้เดียงสาเกินไป มักเชื่อผู้อื่นง่ายดายเกินไป
ไต้อวี้ถามเสี่ยวหว่านอย่างกระวนกระวายว่า “พระชายาใหญ่จำเจ้าได้หรือไม่ คราวนี้ตอนเจ้ามาที่จวนไม่ได้เข้าใกล้นางใช่ไหม”
เสี่ยวหว่านตอบว่า “ตอนนั้นนางแค่ให้เงินค่าเดินทางแก่บ่าวนิดหน่อย บ่าวคุกเข่าคุยกับนาง นางจึงมองหน้าไม่ชัด คาดว่าตอนนี้คงลืมไปแล้วเจ้าค่ะ”