กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 ไต้อวี้ส่งจดหมาย
“เสี่ยวหลิง คนส่งสารที่ข้าให้เจ้าไปหาพบแล้วหรือยัง?”
แต่เช้าตรู่ ไต้อวี้ก็นั่งเหม่อมองจดหมายถึงท่านอ๋องบนโต๊ะอย่างเงียบงัน
นางรู้ว่า ที่ตนอยากส่งจดหมายถึงท่านอ๋องนั้นไม่ใช่เพียงเท่านั้น แต่ที่มากกว่าคือ นางคิดถึงท่านอ๋อง
เสี่ยวหลิงเห็นนายท่านของตนเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา ก็ปวดใจเหลือเกิน รีบก้าวเข้าไปปลอบว่า “แม่นางวางใจเถิด บ่าวหาคนส่งสารที่เหมาะสมได้แล้ว เพียงแต่…”
กล่าวถึงตรงนี้ เสี่ยวหลิงก็ลังเล พลางเหลือบมองไต้อวี้
“เพียงแต่อะไร มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด” ไต้อวี้ถามอย่างร้อนใจ
เสี่ยวหลิงกัดฟัน ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “เพียงแต่คนส่งสารผู้นั้นเรียกราคาสูงมาก และต้องไปยังดินแดนทุรกันดารอย่างทุ่งหญ้า มิฉะนั้นเขาจะไม่ยอมช่วยส่งจดหมาย”