กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 ความคิดถึงแอบซ่อนไว้ไม่มิด
พรุ่งนี้ก็เป็นวันออกเดินทางแล้ว แต่ไต้อวี้ยังไม่กลับมา
ท่านอ๋องมองผู้คนที่ต่างฝากความหวังไว้กับตนอย่างเย็นชา ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
เขาอยากให้ไต้อวี้กลับมาในเวลานี้เหลือเกิน แล้วปิดตาเขาไว้พร้อมยิ้มถามว่า “ทายสิว่าข้าเป็นใคร?”
เขาอยากได้ยินเสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของไต้อวี้เหลือเกิน
อยากได้ยินนางพูดว่า “ท่านอ๋อง อวี้เอ๋อร์คิดถึงท่าน!”
แต่ทั้งหมดนี้เป็นได้เพียงความคาดหวัง เขานับเงียบ ๆ ในใจว่าไม่ได้พบหน้านางมา 25 วันแล้ว
เขาไม่รู้ว่าช่วงหลายวันนี้ไต้อวี้เป็นอย่างไรบ้าง และไม่รู้ว่านางเคยอธิษฐานต่อดวงจันทร์เช่นเดียวกับเขาหรือไม่ ขอให้ได้อยู่เคียงกันจนผมขาวและไม่พรากจากกัน