กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 สิ่งที่เจ็บปวดคือการถูกลืม
เจียงอวี่เฉินลอบมาถึงหน้าลานเล็กของเซียงอวิ๋น แล้วสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างระมัดระวัง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาจึงวางใจหลบอยู่ตรงมุมอับด้านหน้า อดทนรอจังหวะเหมาะที่จะเข้าไปในลาน
เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดาของบ่าวไพร่ ใบหน้าปิดด้วยผ้าคลุมสีดำผืนหนึ่ง ด้วยกลัวว่าจะมีคนจำตัวตนได้
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นเร็ว ทั้งประหม่าและตื่นเต้น
เวลาผ่านไปทีละนาที ในที่สุดเขาก็เห็นจื่อเจวียนกับเสวี่ยเยี่ยนเดินออกจากลาน
เขาดีใจ รีบวิ่งไปยังลานด้านหลัง มองหาที่ที่ปีนข้ามกำแพงเข้าไปได้
เขามองกำแพงตรงหน้า พลางคิดในใจว่าจะปีนข้ามไปอย่างไร