กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ไปหยางโจว
“พี่หรูไห่:
ได้เห็นลายมือก็เหมือนได้พบหน้า
แม้ข้าจะเป็นผู้พ้นโลกีย์ แต่ก็ยังยินดีเรียกท่านว่า ‘พี่’
ท่านกับข้าเป็นสหายรู้ใจ หากมีเวลาว่าง ขอเชิญพี่มาเยือนวัดเพื่อสนทนากันสักครา
บัดนี้ดอกเหมยผลิบาน งดงามจับตา กลิ่นหอมของมันชวนให้ลุ่มหลง
ข้าจึงมอบดอกเหมยหอมนี้ให้พี่ ขอให้พี่มีวัยเยาว์สดใสไม่ร่วงโรยปีแล้วปีเล่า
เหลี่ยวฝานขออวยพรจากแดนไกล!”
ไต้อวี้พบจดหมายแผ่นนี้อยู่กลางสมุดบันทึก คำว่า ‘หลวงอาจารย์เหลี่ยวฝาน’ ในจดหมายทำให้นางหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต
ในคราวที่นางตายแล้วฟื้นคืนชีพ นางได้เปิดหีบหนังลึกลับที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้