เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ข้าอยากมีบ้านสักหลัง
“หมัวมัว ข้ารักอวิ๋นเอ๋อร์จากใจจริง หวังว่าหมัวมัวจะยินยอม” กล่าวจบ เจียงอวี่เฉินก็คุกเข่าลง “หมัวมัว หากท่านไม่ยินยอม ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ไม่ลุกไปไหน”
“อวี่เฉิน อย่าทำเช่นนี้ รีบลุกขึ้นเถิด ข้าขอร้อง ท่านทำเช่นนี้แล้วข้ารู้สึกละอายใจเหลือเกิน” เซียงอวิ๋นกล่าวพลางร้องไห้
“ละอายใจหรือ ไม่มีศักดิ์ศรีหรือ อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าไม่สบายหรือไร เขาเป็นผู้ชาย อยากแต่งกับเจ้าก็ต้องลำบากบ้าง จะไม่ได้หรือ” หมัวมัวเฉียนโกรธจนตะโกนโวยวายอยู่ในลาน
จื่อเจวียนกับเสวี่ยเยี่ยนได้ยินเสียงทะเลาะกันในห้อง จึงรีบมาทางเซียงอวิ๋น
ทั้งสองรีบเข้าไปปลอบหมัวมัวเฉียน
“หมัวมัว อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ! แม่นางอวิ๋นแค่เลอะเลือนไปชั่วครู่” จื่อเจวียนกล่าวพลางจับมือหมัวมัวเฉียน