กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ท่านอ๋องพบไต้อวี้
“แม่นางหลิน ทำเอาพวกเราเป็นห่วงแทบแย่
ตั้งแต่เจ้าหมดสติจนถึงตอนนี้ก็หลายวันแล้ว
พวกเราเชิญท่านหมอมารักษาเจ้า ป้อนยาให้เจ้า
เสี่ยวหลิงกับเสี่ยวหว่านเรียกเจ้าทุกวัน แต่เจ้าก็ไม่ยอมตื่นเสียที
พวกเราคิดว่าถ้าเจ้ายังไม่ดีขึ้น คงต้องไปหาท่านอ๋องที่เมืองหลวงแล้ว” ท่านยายไช่กินข้าวคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับไต้อวี้อย่างเนิบช้า
“ข้านึกว่าตัวเองหลับไปแค่ 2 วันเสียอีก ข้าเอาแต่ฝันร้าย ทั้งยังสะลึมสะลือ” ไต้อวี้เอ่ยเสียงแผ่ว
“ท่านยาย เหตุใดข้าถึงป่วยได้ ข้าจำได้ว่าวันนั้นนั่งปักผ้าอยู่ในลานเรือน แล้วก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็เป็นลมไป”