กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 ไต้อวี้ป่วย
“เป่าอวี้ ข้าคือน้องหลินของท่านนะ!
พวกเรากินด้วยกัน นอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกันข้างกายท่านย่าผู้เฒ่า ท่านลืมแล้วหรือ?
ตอนข้ามาจากซูโจวถึงบ้านท่านยายเป็นครั้งแรก
เราพบกันครั้งแรกก็รู้สึกคุ้นหน้ากันยิ่งนัก แล้วท่านก็ขว้างหยกที่พกติดตัวมาแตก
พวกเราค่อย ๆ มีใจให้กัน แล้วเหตุใดท่านจึงแต่งกับเป่าไช่?”
ไต้อวี้สะลึมสะลือ หมดสติไม่ฟื้นและเอาแต่ฝันร้าย
“แม่นางผู้นี้กินเออเจียวมากเกินไป เดิมทีเออเจียวช่วยบำรุงชี่และเลือด แต่เออเจียวนี้ปนหม่าหวงเข้าไป สรรพคุณจึงเปลี่ยนไป หม่าหวงเป็นยารักษาอาการไอ
หม่าหวงในปริมาณมากทำให้จิตใจสับสน ขาดสติ กระทั่งหมดสติไม่ฟื้น” ท่านหมอตรวจชีพจรไต้อวี้ไปพลาง ตรวจดูรูม่านตาของนางไปพลาง