เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 ข้าคือเซียงอวิ๋น
จื่อเจวียนกับเสวี่ยเยี่ยนแนบหูฟังข้างกำแพง แล้วก็ได้ยินเสียงร้องมาจากห้องข้าง ๆ
เดิมทีทั้งสองไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เสียงร้องจากห้องข้าง ๆ ช่างน่าเวทนาเกินไป จึงคิดออกไปดู
ทั้งสองย่องไปยังห้องฝั่งตรงข้าม ผ่านหน้าต่างเข้าไปเห็นหญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ย ผมเผ้ารุงรัง ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกแส้เฆี่ยน
นางร้องเรียก ร้องไห้ และตะโกนขอความช่วยเหลือไม่หยุด
จื่อเจวียนมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นใคร อีกทั้งประตูห้องนี้ก็ไม่ได้ลงกลอน นางจึงเข้าไปพร้อมกับเสวี่ยเยี่ยน
“คุณหนู คุณหนู เป็นอย่างไรบ้าง หยุดร้องก่อนได้หรือไม่? พวกเขาทำร้ายท่านทำไม?” จื่อเจวียนถามเสียงเบา แววตาเผยความเวทนา
หญิงคนนั้นเงยหน้าแล้วเช็ดน้ำตา
ใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงคือดวงตาเหม่อลอยและหมดหนทาง