กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ความคิดถึงของท่านอ๋อง
ท่านอ๋องมองหญิงสาวบนเรืออย่างเงียบงัน
นางสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงแบบหนานหยาง ใบหน้าคลุมผ้าโปร่ง
คิ้วเรียวโค้งดุจใบหลิวที่ห้อยปลาย หยอกล้อสายลมแผ่วเบา เผยเสน่ห์เย้ายวนเล็กน้อย
ดวงตาของนางปราดเปรียวดุจจิ้งจอก มีแววยิ้มแต่คล้ายมิยิ้ม
ระหว่างคิ้วประดับทับทิม แก้มบุ๋มคู่ซุกซนปรากฏให้เห็นเลือนรางใต้ผ้าคลุม ราวเด็กน้อยกำลังเล่นซ่อนหา
เรือนผมงามยาวสลวยทิ้งตัวลงถึงเอว ราวแพรสีดำพลิ้วไหวไปตามสายลม
ช่างงามดุจใบหน้างามที่แย้มยิ้มอย่างเขินอาย แก้มกลมราวผลซิ่ง ยังประหวั่นต่อความหนาวต้นวสันต์
รูปร่างปราดเปรียว อ้อนแอ้นน่ารัก ดุจลูกกวางตัวน้อยที่กระโดดโลดเต้นอย่างแผ่วเบาในป่า
หญิงชุดแดงเผยริมฝีปากสีชาด เปล่งเสียงขับร้องอันจับใจว่า