ตอนที่ 47 ล่างู

ตอนที่ 47 ล่างู

ท้องฟ้ามืดครึ้ม อุณหภูมิต่ำกว่าเมื่อวานมาก ยามลมแรงจากทางเหนือพัดหวีดหวิวผ่านหุบเขายาว เมฆหมอกหนาทึบก็เคลื่อนคล้อยตามไปด้วย ในยามนี้ อวี๋ฉือมักนึกว่าตนเองกำลังยืนอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่ตระการตา

มองดูคลื่นยักษ์สีเทาขาวซัดสาดซ้อนทับกันโถมไปข้างหน้า จิตใจพลันปลอดโปร่งโล่งกว้างขึ้นมาทันใด ความอึดอัดคับข้องใจเล็กๆ น้อยๆ พลอยถูกชะล้างจนหมดจดไปด้วย

เมื่อคนเราจดจ่ออยู่กับการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร กาลเวลาก็มักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ

พริบตาเดียว อวี๋ฉือก็รั้งอยู่ในหุบเขาเทียนเลี่ยมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ลมฟ้าอากาศยิ่งมายิ่งย่ำแย่ อวี๋ฉือสงสัยว่าหิมะแรกของปีนี้อาจตกลงมาเมื่อใดก็ได้

งานเก็บรวบรวมหญ้ามัจฉามังกรตกอยู่ในภาวะชะงักงัน หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตลอดครึ่งเดือนมานี้ยังไม่ได้เริ่มนับหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

มีเพียงในเวลานี้เท่านั้นที่อวี๋ฉือจะเข้าใจว่า ในตอนนั้นตนโชคดีเพียงใดที่ได้พบแปลงสมุนไพรขนาดใหญ่ซึ่งมีแต่หญ้าหนวดกุ้งและหญ้ามัจฉามังกรเช่นนั้น นั่นเป็นสิ่งที่พานพบได้แต่ไม่อาจเสาะหาโดยแท้

ในหุบเขาเทียนเลี่ย หญ้าหนวดกุ้งเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง สมุนไพรประหลาดชนิดนี้จะถ่ายทอดพลังชีวิตของพวกมันไปหล่อเลี้ยงต้นไม้ใหญ่ที่มันอาศัยกาฝากอยู่ชั่วคราว