ตอนที่ 45 ฝากฝังไหว้วาน

ตอนที่ 45 ฝากฝังไหว้วาน

"สามร้อยหกสิบ?"

นักพรตเฒ่าล่วงรู้ความข้องใจของอวี๋ฉือ จึงเอ่ยอธิบาย "มังกรปลานั้นส่งขึ้นเขาไปแล้ว ศิษย์พี่หลูพึงพอใจอย่างยิ่ง เดิมทีเขาแทบจะถอดใจยอมแพ้อยู่รอมร่อ

มังกรปลาของเจ้าตัวนี้ช่างมาได้ทันท่วงทีดั่งฝนห่าใหญ่ชโลมดินแล้ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงยอมจ่ายเพิ่มให้อีกสองส่วน รวมเบ็ดเสร็จเป็นสามร้อยหกสิบกุศล ป้ายอันนี้เจ้าจงเก็บรักษาไว้ให้ดี

การใช้มันแลกเปลี่ยนสิ่งของในสำนักจะสะดวกสบายกว่ามาก"

เป่ากวงที่อยู่ด้านข้างได้ยินว่าพริบตาเดียวอวี๋ฉือก็ได้แต้มกุศลเพิ่มมาอีกหกสิบแต้ม นอกจากจะอ้าปากค้างด้วยความทึ่งแล้ว สายตาที่มองอวี๋ฉือยิ่งเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส

แต้มกุศลที่เพิ่มขึ้นมานับเป็นลาภลอยที่คาดไม่ถึง ทว่าอวี๋ฉือก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ หลังจากเอ่ยปากขอบคุณแล้วจึงกล่าวต่อไปว่า "ผู้น้อยรบกวนอยู่ในอารามมาหลายวัน บัดนี้เรื่องราวทั้งปวงเสร็จสิ้นแล้ว จึงใคร่ขออำลาท่านเจ้าอารามขอรับ"

"โอ้? ไยจึงเร่งร้อนถึงเพียงนี้?"

อวี๋ฉือแย้มยิ้ม "วิถีเซียนทอดยาวไกล ก้าวย่างยากลำบาก ได้พักผ่อนเอาแรงไม่กี่วันนี้ก็นับว่าเกียจคร้านมากแล้วขอรับ"

คำพูดนี้แม้จะเข้าข่าย 'เห็นคนพูดภาษาคน เห็นผีพูดภาษาผี' อยู่บ้าง ทว่าก็นับเป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจจริงๆ เพียงแต่ขัดเกลาถ้อยคำไปสักเล็กน้อย ยังคงนับได้ว่าจริงใจ ย่อมเป็นไปตามคาดที่นักพรตเฒ่าพยักหน้าแสดงความชื่นชม