ตอนที่ 42 รอยแยก

ตอนที่ 42 รอยแยก

อวี๋ฉือเงียบงันไม่เอ่ยคำ เขายืนอยู่ใต้กระดานวิชาครู่ใหญ่ ทันใดนั้นก็หันหลัง เดินไปใต้กระดานสิ่งของข้างๆ กวาดตามองครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงเดินไปยังกระดานจัดหาและกระดานประกาศที่อยู่อีกฟากของห้องโถงใหญ่ ยืนดูอยู่อีกเนิ่นนาน ถึงได้เดินย้อนกลับมา

นักพรตเฒ่าใจเย็นเป็นเลิศ เอาแต่ยิ้มรออยู่ตลอดโดยไม่มีทีท่าหงุดหงิดรำคาญแม้แต่น้อย อวี๋ฉือเดินมาหยุดใต้กระดานสิ่งของ ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพลันเอ่ยถามขึ้นมา "ข้อนี้ มีความหมายว่าอย่างไรหรือ"

นักพรตเฒ่าเอี้ยวศีรษะมอง เห็นเพียงบนผนังขาวผ่องของกระดานสิ่งของกำลังมีตัวอักษรหมึกชั้นหนึ่งพลิกผุดขึ้นมา หัวข้อเขียนไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งนักว่า "เข้าสำนักเป็นศิษย์สายนอก

หนึ่งพันแต้มความชอบ!"

เมื่อเห็นดังนี้ นักพรตเฒ่าอวี๋โจวก็ผงกศีรษะเบาๆ "ข้าดูแลอารามจื่อซิน นับเป็นหัวหน้าของเหล่าศิษย์สายนอก ย่อมมีสิทธิ์รับผู้ที่มีใจใฝ่ในมรรคามาฝึกบำเพ็ญในอารามแห่งนี้

หากมีศิษย์คนใดที่มีพรสวรรค์และจิตใจโดดเด่นล้ำเลิศ อีกทั้งยังสร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่สำนัก ก็สามารถรายงานขึ้นไปยังสำนักใหญ่ เพื่อถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับประจำสำนัก แสวงหาความอายุวัฒนะได้"

"อันใดคือเคล็ดวิชาลับ หรือว่าจะเป็นวิชาอายุวัฒนะหรือขอรับ"

"ศิษย์สายนอก อย่างมากที่สุดก็ได้รับเพียงเคล็ดปรุงโอสถของสำนัก อายุยืนยาวได้ถึงสามร้อยปี ยังนับเป็นอายุวัฒนะมิได้ ทำได้เพียงนับว่าเกาะขอบทางสู่ความอายุวัฒนะไว้เท่านั้น"