ตอนที่ 36 หลอมรวมแปรสภาพ

ตอนที่ 36 หลอมรวมแปรสภาพ

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า วิญญาณหยินมิใช่ว่าจะมองไม่เห็น เพียงแต่ว่า ที่มองเห็นวิญญาณหยินได้นั้น เป็นเพราะมองเห็นได้โดยตรงด้วยตาเปล่า หรือต้องอาศัยแผนภาพส่องเทพถึงจะค้นพบกันแน่

ยังคงเป็นปัญหาที่ต้องค้นคว้าหาคำตอบ

อวี๋ฉือยังคิดจะมองให้ชัดเจนขึ้น ทว่าประจวบเหมาะในเวลานี้เอง ดวงตากลับเริ่มแห้งฝาด ลมปราณที่กลั้นเกร็งไว้พลันสลายตัวไปเองตามธรรมชาติ ซ้ำยังมีความเหนื่อยล้าเกินจะปิดกั้นแผ่กระจายไปทั่วร่าง

ภาพสะท้อนในลานเรือนหลังน้อยคล้ายมีม่านโปร่งคลุมทับอีกชั้น แล้วพร่ามัวลงไป

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ อวี๋ฉือพลันตระหนักรู้บางสิ่ง เขาจึงดึงมุมมองให้สูงขึ้นโดยตรงเพื่อกวาดมองเมืองเจวี๋ยปี้ลงมาจากมุมสูง

ผาตานหยากับแอ่งกะทะใจกลางอยู่ติดชิดกัน เมื่อเทียบเคียงเมืองชั้นบนและเมืองชั้นล่างที่อยู่ประชิดกันแล้ว อวี๋ฉือก็ค้นพบความแตกต่างบางประการเข้าจริงๆ ในฐานะที่เป็นรากฐานของจวนไป๋รื่อ

สีสันที่เมืองชั้นบนแสดงออกมาบนแผนภาพส่องเทพจึงจางลงเล็กน้อย คล้ายภาพวาดที่สีซีดลงไปบ้าง ทั้งยังเหมือนถูกคลุมด้วยม่านบางๆ ชั้นหนึ่ง ส่วนในเมืองชั้นล่างที่เป็นแหล่งรวมตัวของสามัญชนคนธรรมดา

สีสันของแอ่งกะทะใจกลางกลับสดใสสว่างตาเป็นที่สุด