ตอนที่ 20 ศพ

ตอนที่ 20 ศพ

เมื่อได้ยินคำเย้ยหยันของอวี๋ฉือ หลวงจีนแทบจะกระอักเลือด ทว่าใต้เท้ากลับไม่กล้าหยุด วิ่งเตลิดไปจนพ้นระยะสิบจั้ง รู้สึกได้ว่าอวี๋ฉือไม่ได้ไล่ตามมา จึงค่อยรั้งกายหยุดลง

ดวงตาของมันอยากจะลืมแต่ก็ต้องหลับ ทนรับการระคายเคืองไม่ได้ ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา รีบยกแขนเสื้อขึ้นบัง ผิวหน้าพลันเขียวคล้ำดุจเหล็กกล้า

อวี๋ฉือเห็นสภาพนั้นก็ชะงักไปเช่นกัน ทว่าเขาไม่มีทางไว้หน้าหลวงจีนโจรผู้นี้อยู่แล้ว จึงระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นทันที เสียงหัวเราะดั่งใบมีดเล่มแล้วเล่มเล่าที่ทิ่มแทงเข้าขั้วหัวใจของหลวงจีน

ใบหน้าของหลวงจีนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง สองกรามขบแน่นจนเสียงดังกึกๆ ยามที่มันลงมือลอบโจมตีในคราแรก ย่อมไม่นึกฝันว่าจะต้องมาลงเอยในสภาพเช่นนี้ ลมปราณและโลหิตในอกตีกลับ เลือดสดๆ

กองหนึ่งเอ่อขึ้นมาจุกที่คอหอย แต่ก็จำต้องกลืนกลับลงไปอย่างยากเย็น ทว่าหลังจากน้ำตาไหลออกมา ดวงตาก็ค่อยทุเลาลงบ้าง มันหรี่ตาลง พยายามเพ่งมองไปยังเจ้าเด็กรุ่นหลังที่น่าชังตรงหน้า