ตอนที่ 7 คนเก็บยา

ตอนที่ 7 คนเก็บยา

คนทางฝั่งนั้นในที่สุดก็สังเกตเห็นอวี๋ฉือแล้วเช่นกัน ระยะทางเพียงครึ่งลี้จะนับเป็นระยะทางอันใดได้ แม้จะเป็นยามค่ำคืน แต่เพียงชั่วสองสามลมหายใจ ทั้งสองฝ่ายก็ประจันหน้ากันเข้าพอดี

คนกลุ่มนั้นที่เพิ่งเดินทะลุป่าออกมาต่างชะงักไป บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ทว่าไม่นานนัก ทางฝั่งนั้นก็มีคนหัวเราะขึ้นมา

"ฮ่า น้องอวี๋ ไม่ได้เจอกันหลายวัน สีหน้ายังดูดีไม่เลวนี่"

เป็นคนคุ้นเคยกันจริงๆ ด้วย ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปาก อวี๋ฉือก็จำแนกได้จากกลิ่นอายของคนเหล่านั้นแล้ว คนที่เอ่ยปากชื่อลู่ปิ่ง เป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้

นั่นก็คือคนที่ยืนเคาะกรอบประตูว่างเปล่าหน้าอารามร้างบนเขารกชัฏเมื่อหลายเดือนก่อนผู้นั้น เขาเป็นคนมีมารยาท อวี๋ฉือจึงมีความประทับใจต่อเขาไม่เลวทีเดียว