บทที่ 41

บทที่ 41

คิดไปคิดมา

รถก็แล่นมาถึงประตูหมู่บ้านคฤหาสน์อวี้หลงอินเตอร์เนชันแนลอย่างรวดเร็ว

หลังจอดรถเรียบร้อยแล้ว

ครูโจวก็เดินด้วยความประหม่าเข้าไปในเขตที่พักอาศัย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ เขาจึงกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

รู้สึกราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ยังต้องเสียเงินซื้อ

ทั้งดอกไม้และพืชพรรณริมทาง ล้วนดูดีกว่าหมู่บ้านจัดสรรของพวกเขาเสียอีก

แม้กระทั่งพนักงานรักษาความปลอดภัยและแม่บ้านที่นี่ เมื่อเห็นผู้คนก็ยังโค้งคำนับเก้าสิบองศา!

นึกถึง รปภ. หมู่บ้านของตัวเองที่จ้องแต่จะหาเรื่องลงไม้ลงมืออยู่ตลอดเวลา!