ตอนที่ 231 รับตำแหน่งประมุข

ตอนที่ 231 รับตำแหน่งประมุข

สำนักชิงเสวียนจะว่าใหญ่ก็ใหญ่โตจริง ๆ คนตายไปมากถึงเพียงนี้ กลับไม่กระเพื่อมคลื่นลมแม้แต่น้อย

เจียงหว่านนั่งพักอยู่ใต้ระเบียง จีจิงหานลากศพเหล่านั้นมารวมกัน กองพะเนินเป็นภูเขาศพ ราดน้ำมันตังอิ๊ว สุมฟืนเข้าไป แล้วจุดไฟเผาทั้งคนทั้งเรือนจนมอดไหม้หมดจด

กระทั่งเพลิงลุกโชนโชติช่วง บรรดาศิษย์ใต้เชิงเขาและบนขุนเขาอื่น ๆ จึงค่อยมองเห็น ต่างพากันรุดหน้ามายังภูเขาม่านมรกต ครั้นพวกเขามาถึง เรือนพักและซากศพก็กลายเป็นเถ้าถ่านสูญสิ้นแล้ว

ศิษย์เขาหน้าจะเอะอะวุ่นวายหรือคิดเห็นเช่นไร เจียงหว่านและจีจิงหานล้วนไม่สนใจไยดี สำนักนิกายที่มีมาหลายร้อยปีย่อมมีระบบการจัดการของตนเองอยู่แล้ว

เพราะยามที่เหล่าบรรพชนปิดด่าน อย่างสั้นก็หลายเดือน อย่างยาวก็หลายปี หากไร้พวกเขา กิจการของสำนักนิกายก็ยังคงหมุนเวียนดำเนินไปตามปกติ