ตอนที่ 226 ลอบเข้าสู่สำนัก

ตอนที่ 226 ลอบเข้าสู่สำนัก

“รู้แล้ว ๆ ทางนี้ลื่นเกินไปจริง ๆ” เจียงหว่านทรงกายให้มั่นคง

เดินต่อไปอีกราวหนึ่งก้านธูป หุบเขาลำธารก็มาถึงจุดสิ้นสุด เบื้องหน้าเป็นหน้าผาหินสูงชันผืนหนึ่ง

บนหน้าผาหินถูกสกัดเป็นขั้นศิลาแคบ ๆ ช่วงหนึ่ง พอให้คนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว ผิวขั้นบันไดปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ เปียกชื้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าแทบไม่มีผู้ใดสัญจร

“ทางเส้นนี้เดินยากเกินไปแล้ว เจ้าดูสิไม่มีรอยคนเดินผ่านเลย เกรงว่าแม้แต่ศิษย์สำนักชิงเสวียนเองก็คงไม่รู้กระมัง”

“น่าจะไม่มีคนเดินผ่านแถวนี้มากนักจริง ๆ”

ทั้งสองคนเดินขึ้นขั้นศิลาตามกันหน้าหลัง กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ ทุกย่างก้าวล้วนเหยียบลงอย่างแผ่วเบายิ่ง

สุดปลายขั้นศิลาเป็นกำแพงเตี้ยสายหนึ่ง ริมกำแพงปลูกต้นไผ่เรียวไว้แถวหนึ่ง บดบังสายตาไว้ได้พอดิบพอดี