กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 140 เข้าด่านอู่อย่างราบรื่น
หลิงเฮ่อเล่าถึงตรงนี้ ศีรษะก็ซุกฝังลึกอยู่ในฝ่ามือทั้งสองข้าง เสียงสะอื้นตันจนไม่อาจเอ่ยต่อไปได้
หลังสูดลมหายใจเข้าลึก เขาจึงกล่าวอีกว่า “ท่านแม่... ท่านแม่ต่อมาชนเสาปลิดชีพตนเองสิ้นใจ”
“ตอนนั้นพี่ชายอยู่ที่ใดหรือ”
“ข้า... ข้าถูกกองกำลังพิทักษ์กลุ่มหนึ่งล้อมไว้ ถูกพวกเขาตีขาหัก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ฝ่าออกไปไม่ได้... ฝ่าออกไปไม่ได้ ข้าช่วยท่านพ่อไม่ได้... และช่วยท่านแม่ไม่ได้เช่นกัน!”
“ฮือ ๆ...” สิบปีแล้ว ลมหายใจที่อัดอั้นนี้ เขากล้ำกลืนมาสิบปีถึงได้หลั่งน้ำตาออกมา
“ต่อมา ท่านย่ากลับจากวัดเข้าจวน คนในจวนทั้งบนล่างกว่าร้อยชีวิตล้วนถูกจับกุมตัวเข้าไป
ท่านอารองกับอาสะใภ้รองต่างถูกข้าทำให้เดือดร้อน น้องชายลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานแท้ ๆ...” เขารู้สึกผิดบาปเกินจะเอ่ย