กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 434 พระชายาหมอผู้อ่อนหวานของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (14)
“ฉันจำไม่ผิด” ลู่เคอรีบอธิบาย “ฉันจำดวงตากับเสียงของพี่ได้...”
“เสียงเธอแหบไปหมดแล้ว” ซีหยาขัดขึ้นอย่างกังขา “คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าฟังผิดหรือเปล่า”
“ฉันต้องรู้อยู่แล้ว” ลู่เคอเถียง “แล้วก็กลิ่นบนตัวพี่...”
“เถ้าแก่” มู่เถียนเถียนขัดขึ้น แล้วเน้นทีละคำ “คุณจำคนผิดจริง ๆ”
เธอละยอมใจ สองคนนี้กล้าทะเลาะกันต่อหน้าฝ่าบาทได้อย่างไร
สุดท้ายมู่เถียนเถียนทำได้เพียงส่งสายตาให้ลู่เคอรู้จักดูสถานการณ์เสียบ้าง
นั่นเท่ากับยอมรับสถานะของตนกับเขาทางอ้อม
หวังเพียงว่าลู่เคอจะฉลาดพอ